Recevoir les nouveaux articles par Email

lundi 9 mai 2016

ԻՆՉՈՒ՞ ԵԿԵՂԵՑԻՆԵՐՈՒ ՄԷՋ ԽՈՒՆԿ ԿԸ ԾԽԵՑՆԵՆ


Եկեղեցական գրեթէ բոլոր արարողութիւններու ընթացքին Հայոց Եկեղեցին կ՚օգտագործէ խունկը եւ խնկարկութիւն կը կատարէ. ինչո՞ւ։ Դեռեւս Հին Կտակարանի մէջ Աստուած Մովսէս մարգարէին կը պատուիրէ խունկ պատրաստել տաճարի մէջ կիրառելու համար. «Տէրն ըսաւ Մովսէսին. «Վերցրո՛ւ անուշաբոյր համեմունքներ... Դրանք իրարու խառնելով՝ մաքուր, սուրբ խունկ կը պատրաստես» (Ելք 30:34,35)։ Իսկ այն, որ խունկի օգտագործումը որդեգրուեցաւ նաեւ քրիստոնէական եկեղեցւոյ կողմէ, կը փաստեն Սբ. Յովհաննէս առաքեալի հետեւեալ խօսքերը. «Ուրիշ հրեշտակ մը եկաւ եւ կայնեցաւ զոհասեղանին առջեւ. ան ունէր ոսկիէ խնկանոց մը, ու շատ խունկ տրուեցաւ իրեն, որպէսզի ընծայէ բոլոր սուրբերուն աղօթքներուն հետ՝ գահին առջեւ եղող ոսկիէ զոհասեղանին վրայ: Եւ խունկերուն ծուխը՝ սուրբերուն աղօթքներուն հետ՝ հրեշտակին ձեռքէն բարձրացաւ Աստուծոյ առջեւ» (Յայտն. 8:3-4)։
Բացի այն, որ եկեղեցիի մէջ խունկի կիրառութիւնը Աստուծոյ տունը կը լեցնէ անուշահոտութեամբ եւ կը ստեղծէ հոգեւոր մթնոլորտ մը, ան նաեւ կը հանդիսանայ աղօթքի խորհրդանիշը. Դաւիթ սաղմոսերգուն կ՚ըսէ. «Տէր, իմ աղօթքս քու առջեւդ խունկի պէս ուղիղ թող բարձրանայ» (Սաղմ. 140:2): Ասոր համար եկեղեցւոյ մէջ խնկարկութիւնը իր կանոնները ունի. նախ հոգեւորականը կ՚օրհնէ խունկը, ապա սարկաւագը ըստ կարգի կ՚ընթանայ՝ խնկարկելով եկեղեցական բոլոր սրբութիւնները եւ եկեղեցւոյ մէջ կեցած բոլոր մարդիկը անոնց արարողութեանը աղօթակից դարձնելով։ Յաճախ հաւատացեալներ խունկ կը ծխեցնեն նաեւ իրենց տուներուն մէջ, ինչը եթէ ուղեկցուի աղօթքով եւ հոգեւոր ապրումով, միմիայն գովելի է։


Սուրբ հայրերը գեղեցիկ օրինակով մը կը մեկնաբանեն խունկի օգտագործումը. բուրվառը որու միջոցաւ կը կատարուի խնկարկումը խորհրդանիշն է մարդու, ածուխը անոր մէջ՝ մարդու սիրտին, իսկ խունկը՝ աղօթքի։ Որքան հրաբորբոք ըլլայ մարդկային սիրտը (ածուխը) եւ որքան ժրաջան ու գործունեայ ըլլայ քրիստոնեան (բուրվառի շարժումը) այնքան աւելի անուշաբոյր եւ «ուղիղ» պիտի ըլլայ մեր աղօթքը Աստուծոյ առջեւ։ Հայոց եկեղեցւոյ հաւատացեալներ սովորութիւն ունին խաչակնքուելու ամէն ատեն, երբ խնկարկութիւնը կը կատարուի իրենց ուղղութեամբ։ Սովորութիւն մը դարձնենք մեր հոգեւոր կեանքի մէջ ամէն ատեն խնկարկութիւնը իմաստաւորել նաեւ փոքրիկ անձնական աղօթքով յանուն Հայաստանի եւ Հայոց ազգի, Եկեղեցւոյ եւ անոր սպասաւորներու, մեր ընտանեաց, սիրելիներու եւ ինչու ոչ՝ նաեւ մեր անձերուն համար։

Գալ անգամ պիտի խօսինք բարեպաշտական մէկ այլ սովորութեան՝ մոմավառութեան մասին։


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...