Recevoir les nouveaux articles par Email

jeudi 11 février 2016

ԻՆՉՈՒ՞ եւ ԻՆՉՊԷ՞Ս - Խաչակնքում

ԻՆՉՈՒ՞ եւ ԻՆՉՊԷ՞Ս պիտի կոչուի մեր նոր անկիւնը, որ հաւատացեալ մեր քոյրերուն եւ եղբայրներուն մատչելի բացատրութիւններ պիտի տայ եկեղեցւոյ մէջ կիրարկուող տարբեր կենցաղավարական սովորութիւններու, բարեպաշտական աւանդութիւններու մասին, ինչպիսիք են օրինակ՝ խաչակնքումը, աղօթական ճիշտ կեցուածքը, երկրպագութիւնը, ողջոյնը Պատարագի ատեն: Գաղտնիք չէ, որ մեր հաւատացեալները յաճախ եկեղեցւոյ կապուած են սովորութեան ուժով եւ երբեմն պէտք կը զգան գիտնալու ԻՆՉՈՒ՞ այս բանը պիտի ընեն եւ ԻՆՉՊԷ՞Ս այն պէտք է ընեն անսխալ կերպով: Ահա այս հարցերուն պատասխանելու նպատակ ունի հոգեւոր այս անկիւնը:

Խաչակնքում
Հայկական եկեղեցի մտնող գրեթէ ամէն մարդ ձեռքը բնազդաբար դէպի ճակատը կը տանի խաչ հանելու համար: Ուրկէ՞ կու գայ այս սովորութիւնը: Կը կարծուի, որ ասիկա վաղ քրիստոնէական սովորոյթ մըն է, որ քրիստոնեաներու հալածանքի տարիներուն (1-4 դարեր) Քրիստոսի հետեւորդներ կը կիրարկէին որպէս գաղտնի ազդանշան մը՝ դիմացի քրիստոնեային յայտնելու իրենց հաւատքը Խաչեալի հանդէպ: Չէ՞ որ խաչը, որ Քրիստոսի չարչարանքի գործիքն էր, յաղթութեան եւ փրկութեան, պարծանքի նշան դարձաւ քրիստոնեաներու համար (Գաղ. 6:14): Հետագայ դարերուն, երբ քրիստոնէութիւնն այլեւս հալածելի չէր, մարդիկ շարունակեցին կիրարկել խաչակնքուելու սովորութիւնը, որով կարծես ամէն մարդ հաստատելու կու գայ Ս. Պօղոս Առաքեալի խօսքերը՝ «Քրիստոսի խաչով աշխարհը խաչուած է ինձ համար, ես ալ՝ աշխարհի համար:



Խաչակնքումը նաեւ խորհրդանշական աղօթք մըն է, հաւատքի համառօտ դաւանանք եւ արտայայտութիւն, որով մարդը կը հաստատէ, որ ամբողջ միտքով, հոգիով, սիրտով եւ մարմնով կը պաշտէ Աստուծոյ: Ասոր համար շատ կարեւոր է իմանալ, թէ ինչպէս պէտք է խաչակնքուիլ: Նախ հայ քրիստոնեաներս խաչ կը հանենք աջ ձեռքով. ձեռքի առաջին երեք մատները կը միացնենք իրար՝ որպէս նշան Սուրբ Երրորդութեան, մնացած 2 մատը, որ խորհրդանիշն են Քրիստոսի կատարեալ Աստուածային եւ կատարեալ մարդկային բնութեան, կը ծալենք վար՝ որպէս նշան Աստուածորդիի խոնարհումի՝ «վասն մերոյ փրկութեան»: Ձեռքը այս կեցուածքով կը կատարէ 5 քայլ. նախ երբ ըսենք «Յանուն Հօր»՝ կ՚երթայ դէպի ճակատը, «եւ Որդւոյ»՝ դէպի որովայնը, «եւ Հոգւոյն»՝ դէպի սիրտը, «Սրբոյ»՝ դեպի աջակողմը կրծքավանդակի եւ «Ամէն» բառով ձեռքը արդէն բացուած կը հանգչի կրծքի վրայ: Այժմ մէկ անգամ ինքնուրոյն փորձենք:

Ուրեմն ամէն անգամ, երբ եկեղեցի մտնենք, կամ եկեղեցիէն դուրս գանք, աղօթենք համառօտ այս աղօթքով, երբ հոգեւորականէն «խաղաղութիւն ամենեցուն» ստանանք՝ տեառնագրենք մեզ խաչի նշանով, երբ ծիսակարգի մէջ Աստուծոյ անունը լսենք՝ հաստատենք խաչի նշանով, որ մենք ալ կատարելապէս կը հաւատանք Ամենասուրբ Երրորդութեան: Եւ թող խաչը բոլորիս ապաւէն ըլլայ:
Գալ անգամ կը խօսինք կարգ մը «անհասկնալի» եկեղեցական բառերու մասին:

http://www.jeaap.net/2016/02/pourquoi-et-comment-le-signe-de-la-croix.html
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...